Syra

suyum

sinesine,

kıblesine hançer

nefesim kabrine diken

tenim tuz kesiği mavisine

ganimetsiz bir sandık kadar ıssızım Syra

sana

baktıkça,

battıkça ufkuna

bir deniz daha çürüyor,

bir dalga daha tutuşuyor güvertemde

yosun eken dalgalar kadar hırçınım Syra

ah

Syra...

yelkenlerime

doldurduğum keder,

göğsüme bastırdığım isyan

ve seyrimdeki yegane düş bozumum

topla

gülündeki,

dikenindeki

gamzelerindeki efsunu

saçındaki geceyi, ayı, yıldızı

solungacımız giz olsa da kulacımız, rotamız hep biz..