Tahammül Edemiyorum

Karanlığı sevdim

içinde ki ,sessizliği

ucu bucağı yoktu , düşlerin

içimde ki ,kandille

söyleştiği yerdi ,

meskenim.

Sonra , aydınlığı da sevdim.

Apaydın olmayı.

Düşlerden soyunup,

duru halini ,halimin

olduğu gibi ,

gerçekleri söylemeyi.

En çokda

gün dönümlerini sevdim.

Süslenmesini göğün ,

gölgelerin dansını,

hayalle gerçeğin

suret giyinmesini sevdim.

Aslında ben

gönlümce gülmeyi

her an yeni dünyalar kurmayı

her an yeni baştan ,

yaratılmayı sevdim.

Tahammül edemiyorum

zoraki yaşamaya.

Bu budur ,diye bakmaya

herşey değişirken

tutunamıyorum

geçip,giden zamana