Tahassür ...

Sahte ile gerçek

yaşam ile ölüm...

Her şeyin çok

hiçbir şeyin yok olduğu dünyada

bir su damlası

buharlaşıp yok olan yaşamak ...

Gecenin çektiği perdede

soluk mavi bir ışık fonu

gözlerim ; tüm renklerin kaybolup

siyah beyaz ve grinin hakim olduğu

gölgenin seyrinde ...

Çözülse dudaklarında

buz tutmuş gülüşler

sözlerine düşen lâl çözülse

kavruk toprağıma yağsa gözlerin

bozkıra dönen tenim göverse ...

yüzüm yüzünün uykusunda

uykumda yorgun kederim

sen diye başlayan cümlelerim sus ...

-Hazana sürdüm yüzümü

hüznüm ağladı .. doğmasın güneş nöbetlerdeyim ...-