Tahta Kuşlar Ölmüş

güneş batıdan doğdu o gün

bir can indirdi kadın,

çığlığından, fersah fersah uzaklıkta

çığlar düştü

bir taş bile bulamadı göbeğini kesecek

gök kubbe yarıldı yıldırım düştü

ayrıldılar

toprak ağladı bulutlar sustu

kurşun döküyordu başucunda pir fani

nazar değmesin diye bir güzele tam o anda

derin bir ah sesine karıştı kurşunun sesi

akrep zehrini akıttı dudaklarına

simsiyah bir kelebek dördüncü gününde

bir asır yaşamış kadar yorgun

sildi ve öptü son nefesinde

en çirkin yerinden

tahta kuşlar ölmüş, görenler söylüyor

ikisi de ölmüş, gömenler söylüyor

ağlıyormuş halen, rahmet sanıp gözyaşlarını

duyanlar söylüyor

simsiyah