Takdir

Takdir edersin ki sevgili, yürümek zor bu göçebe yollarında. Çıplak

ayakla yürünmüş ve hep bir daha ki yaza bırakılmış çarık hayalleriyle

süslü, saygıda kusur etmeyen dallarla yuğruludur bu yol. Sabırsız

hancılar bile korkar bu pis kokulu insanlardan. Çoğu açılmadan kapanan

han kapılarında uyuyan yoksul ve çıplak umutlar vardır, bu insanların

azık bohçalarında. Sözlerine tütünlerinin dumanında beliren bir ev

hayali çöker ansızın, 'ateşi harlamak lazım' derken kimse söyleyemez,

titreyen yüreklerini teslim etmek istemediklerini karanlığın pusu

kurmuş ellerine. Çobanın ıslıkları bastırırken gecenin hışırtılı

bağırışlarını, yüreklerinde bir huzur olur adımları. Meraklanma hancı,

bu insanlar son kalenin ölü yolcuları...