Talihsiz İnsan

deniz kibritle yanar sanıyor

kırılan kalbin ilacını bulmuş gibi

zehirli hançerini hoyratça saplıyor

maske üstüne maskeler takıyor

ruhu çırılçıplak, boya üstüne boya çekiyor

birkaç cümleyle zamanı geri alır sanıyor

mezarlıklarla doluyken şehirler

ve geride kalmışken şimdiki saniyeler

ölümlü hayatı sonsuz sanıyor

yüzlerce kitap okumuş da cahil geziyor

nakkaşsız nakış, ustasız iğne, muhtarsız köy bile yokken

koca kainatı sahipsiz sanıyor

şu beyfendiliğe bak ki

Allah günde beş vakit çağırıyor da

umurunda bile olmuyor

ihanet ateşini içinde taşırken

günah denizinde mutluluk arıyor

dünya bir yalandı, cennet sanıyor...

04.12.11