Tanrı Elçisi

uyuşuk sabahların

seyyar satıcısı olmuş bilincim

mecburiyetten

yerde sereserpe uzanan

buzun çıplaklığına

şüpheyle değiyor

köhne bedenimi taşıyan

yılgın ayaklarım

istemsiz

birbirine dolanan bacaklarım

karanlıkla boğuşan gözlerim

cılız bir umudun

bahçesine taşıyor beni

okul duvarlarını yalayan

uslanmaz

şen bir cıvıltı

zihnimin kıyılarına

hoyratça çarpıyor

uyan uyan uyan

buz üzerinde

tüy kadar hafif

dans eden çocuklardan biri

- sanırsın ki tanrı elçisi -

"gir koluma;

benimleyken düşmezsin,

korkma, korkma!" diyor

uyandım uyandım uyandım

dehşetle kıvranan kalbim

umuda gülümsüyor şimdi

H. Korkmaz 14/1-25 Sthlm