Tanrı'nın Avlusunda

-Tanrı'nın avlusunda oynaşan

aşktan bihaber melekler,

tatlı günahımıza dokunsalardı,

cennetten

kovulurlar mıydı?-

Nefesime serum diye bağladığım

sigaramın dumanı,

karışırken sonbahara,

Yağmurların unutulmuş ölümleri,

peydahlanıyor

aklımın kara kışlarında.

Ruhumun ikizi.

Eş'im.

Geç gelip acımasız dünyaya,

Erken karşılaşan amansız

aşk dolu ayrılıklarla.

Sen

Ey kabuslarıma rüzgârlar ekip

uykumdan

yaşanası düşler yeşerten adam!

Taşkın bir deniz mi

evlat edindi gözlerin

saçlarıma çayırlar üfürmek yerine?

Dudaklarına mühür mü vuruyorsun,

dudaklarımı öpüp

beni kutsamak yerine?

Ah Tanrı'nın varlığımızı her reddedişinde,

ölümün dirilen sancağı,

dalgalanıyor

durgun harabelerimizde.

Hala yaşıyor olmamız şans eseri,

sanat eseri olacak bu defa

nefesimizin yitmesi.

Göklere yemin ettim seni!

Hangi bulutu sıksam elimle,

sen yağıyor

bereket diye,

sensizlikten kuraklaşmış

tenimin üzerine.

Veda fermanlarının alevi diniyor,

şiirler yazılıyor

umutsuz aşıkların tuvaline.

Korkusuzca,

Senin adını taşıyorum apoletimde!

Ve gurur duyuyorum,

gurur

sevgiyi idam etse de.

Yakamozları gün ışığı sanmak gibi budalaca,

vedanın getireceği huzur fikri.

Ay gümüşlese de en acı ağıtları,

seni,

beni,

ağırbaşlı geceyi,

Güneştir sabah duasında unutmayan bizi.

Umutsuzluk mu kemiyor

hayallerinin güzelliğini?

Doğu'nun küçük hanımlarını zoraki evlendiren

siyah babalar gibi,

tutup da kısır umudun kolundan,

atayım mı onu gerdeğe,

Olsun diye umudunun Adem'i?

Rengarenk yapraklar intihar ediyor

korkup

biz onlardan erken öleceğiz diye.

Güller,

kainata saldığımız kokuyla boy ölçüşemez,

bunun bilincinde.

Öl öyleyse tabiat!

Ben ve yarimden önce!

-Tanrı'nın avlusunda avuç avuça

kalan biz

aşkın günah olmadığını bilseydik

Ağlar mıydık hiç?-