Taşınsın Dilime Bu Lal Şehir

la mekan bir sürgünün

düş katarlarına tutunan çocuklar gibiyim.

sükunet değil benimki,si !

içimin gidenlerine saklı ne çığlıklar el etti

aynı istasyonda öğrendim ağlmayı yalnızlığa

olsada ıslatsam dudaklarımı iki kelimeyle

öyle mezeye,de yok hacet

öyküsü katıksız bir şarabın tadında

taşınsın dilime bu lal şehir

bilmediğim şarkılar esiyor

vakitsiz değil aslında

hazanın tam orta yerindeğim,ya işte ondan

pencere kenarı büyürken ağrılarım

hayata darıldığımı söyleyen bakışlar

ve ben beyazdan yalanlar çiziyorum

ardında saklandığım duvarlara

herkesler gitti yine boşaldı düş sokaklarım

el ayak kesildi hayal hanesinden

kirpik uçlarında tutunan uykular

ve son takatında çırpınan ben