Taşralı Ve Saf

akşam kokularıyla umutla koştuğumu anımsasan

sınırlı şu zamanda içinden hayalin yürüyene

hay huy içinde heyecanı söner tüm kavşakların

belki ağaçlar şaşırır belki kuşlar uslanır

belki bu son eskimeye karşı koyuşuma

yine de yaşamak isteğim direnir

geceye açılan imkansızlığın ardını zorlar

düşlerin solan renkleri

belki de anı anını tutmamak

kıt kanaat da olsa

gitmeyi öğrenir

sonrası da olsa her şeyin

yanımdaki evren boşluğuna gelir misin

yoksa yine unuttuğun şiirlerim mi gelir...

ince fikirli sokaklara

ateşi düşerse gidişlerin

çocuk bakışların aylası söner

ağarır sevmeyi beklemek

mutluluğun sureti eski bir evde kalır

sadece gözyaşıyla yorumlanır anılar

ve beklemek bütün uzağın sızısını süsler

içimde yürüyen gölgemin aklında

bir tek gözbebeklerin kalır...

sıtmalı sıtmalı terler

geçen ağustosun içine kapanıklığı

yaprak kımıldamaz ikindisinde yeşilin

her ana ayrı türkü ünlenir düşüncemde

sabahım ayrı ayrı ayrılıklarla açılır

tek ana caddesiydin taşralı saflığımın

ve dalgınlığımın güvercinleri

kanatlanmadı henüz

hiçbir taksim önsözü olamaz

akşamı edebiyatsız yalnızlığımın...

bırakmak bir defa olmamalıdır

her türlü unutmak kötüdür çünkü

akıl ettikçe bırakmalı bırakılmalı

ve sıcak ülkeleri bitmez üşümenin

ve tersine intihar ölüme

nazik bir eleştiridir çünkü...