Tasvir-i Şikâyet

Ne menem şeydir şu ağıt dolu dağların rükûsu

Yine secdeye durdu şehit oğlu şehidimin ordusu

Tabur tabur karşılıyorken Mustafa Kemaller

Ellerinde cennetten koparılma gül kokusu

Ne menem şeydir savaşmadan ölmek korkusu

Oğul...

Kemalimin göğsüne madalya oldun

Gez gör kahpecik bir kurşunla mıhlandın toprağa

Küffar nerede, kim?

Kimin derdi bayrağı göğsüne gerdi

Ve insanlığı böylesine yerlere serdi

Irkıma güler mi bilmem al bayrağın çehresi

Ne işi var üzerinde kefen gibi

Bir şehidin ağıdına sarılırken al bayraklı melekler

Kubbeler salaya dilsiz

Sözler kifayetsiz, her ölüm erken

Oysa dalgalanmalıydı göklerde al sancağım

Yer, gök, vatan derken..

Oğul!!

Kınalı ellerimden mütercim olurken dualar bed sözlerime

Deccalı komutan bellemiş haramiler

Sus diyorsun hazır olda, sus ana...

Değişmez vatan için hakikat

Ruhumdan silinmez diyorsun itikat

Bağışla ananı cennete yolcu ettiğim gülüm

Her şey vatan için diyorken bu canımı alası ölüm

91 yıllık bayramın alında saklı kaldı gözyaşım

Oğul...

Vakti kıyama çekiyor bıçak sırtı ahım

Yıkılır elbet evim, barkım, dağım

Altında kalsın isterim vatana kasti olanların

Bu tasvir-i şikâyet sana değil Kemalim

Bin can feda olsun elbet vatan üzre istikbalim

Dalgalanır ruhumda evladımın ak yüzü

Söndüremez içimizden bu nankörce yanan közü

Oğul... Üzülme

Dinecek anaların ağıt dolu sözü, bitecek elbet bu illet,

Gözün arkada kalmasın hiç

Hep bir ağızdan söyleriz yaşasın cumhuriyet!!

2014 Ekim kelamı