Tehâ-yı Lâl

Kurumuş bir gül gibi

içime devrildin,

rengini kaybeden bir anın

gölgesinde unuttum kendimi.

Gitme…

çünkü gidişinle başlıyor bende

mevsimlerin iç içe çürüyüşü.

Her adımın,

bir zamanın alnına kazınmış

sükût mühresi.

Ne bir mendil kaldı sallanan,

ne bir çocukluk türküsü.

Artık susmak da

konuşmak gibi ağır,

vedâ gibi keskin.

Saklı bir seher vaktiydi ellerin,

şimdi en dip karanlıkta kalan

bir hatıraya dönüştü.

Aynaya düşmeyen suretinle

bakıyor bana yokluğun.