Tek Düğmesi Kopan Ceketin Cebindeki Şiir

"İnsan yola koyulunca ne çok dökülene rastlıyor."*

sessizliğin incinmemiş sesiyle söyledin bu hayat şarkısını

bir delikanlı en toy hâliyle gelip oturdu göğsünün hasretine

sözcükleri yitip giden bir zamandan seslendin

şimdi hangi mevsimi göbek bağından çözüyor ellerin

gitmenin adını bir taşa yazılan isminle öğrettin

kendini aynalarda incitmişler kadar yeni

ve tanıdıktı vedan

kaç rengin solgunluğuna boyandı yüzün

yüzün kaç şairin sesinde titredi kimbilir

zamanın asık yüzlü çehresine

güleç sözcükler diken bir terzinin marifetiydin

çıktığın her yol

tuttuğun bir dalın sevinciyle büyüdü mevsiminde

büyüdü ceketine gizlenen yarım satırların sakladıkları

uzaklara adanmış kavuşmalar giyinirken gece

sen çiçeklerin gülüşünde göğe uzandın

taşlanan her kadının acısı göz bebeklerine sindi

yitmesin diye insanın içi

içi gitmesin diye insanın

sen sesini rüzgâra sardın

elleri ceplerine sığmayan adam, üşüme

bir çocuğun simit kazancı kadar kocaman sevgiler bıraktın

ırmaklar taşıyan derin bir yaraydı yüzünün atlası

yetim esvaplar dağıtan bir komşu olurdu

bakışlarının dalgın sancısı

hepimizin ölecek bir yası

şiir yazacak bir yaşı

kendine mâl edecek bir satırı

senin kalbine sorulurdu

sessizliğin hırpalanmış sesiyle söyledin bu hayat ağrısını

alnında galip geldiğin her savaşın mağlubiyeti

adımlarında bin yıllık göçebe tedirginliği

uzaklar diye bir yer edindin

şimdi hangi seslerin doğuşunu yazıyor gidişin

-insan yoldan alıkonulunca ne çok gidenle karşılaşıyor-

*Bülent Parlak