Tek Hücreli Yalnızlıklar

tek hücreli yalnızlıklar

mikroskopla görülebilen sıkıntı tanecikleri

yeni bir buluş değil elbette

bir tek toprak direniyor rüzgara

cinaslı ihtiraslar

kendini tekrar eden sızıntılar

"ellerime gel" diyen arabesk güvensizlikler

"kalkalım artık, geç oldu bu yalanlara" kibarlıkları

kimdi bana o, yıllar evvel :

"kirpiklerin ne güzel ve uzun" diyen,

bir hatırlasam, çerçeveli bir anı armağan edeceğim ona

"durumu nasıl doktor bey?"

-latince söylesem daha mı az üzülürsünüz?

karşılıksız çıkan ilişkiler

sahte-kar-laştırabildiklerimizden onlar

- söyle bana sevgilim ?

- neden en ulaşılmaz olan hep gerçek oluyor?

(yani, yani, yani, bir piyanist sükuneti işte.)

bir daha almayalım bu yokuşlardan

iki günde rengi atıyor

rengimiz atıyor

çıkamıyoruz sonra

çıkamıyoruz bu ayıpları

- bugün tüm mutsuzluklar online-

bayramın mübarek olsun, bye bye türkçe

- geldik mi? daha ne kadar yolumuz kaldı?

-bir sevişme arefesinde daha tüm düşlediklerimin

dudaklarından öper, selam ederim

-şiir -----) 41 km ileride

arkalı önlü levhalar :

"hoş geldiniz, güle güle."

kurgusal bir ayrıltı

ne kadar müsaitiz unutkanlıklara,

daha dün,

teşrifatçılık yapıyorduk rüyalarımızda

yer gösteriyorduk düşlerimize

bu nasıl bir lobi çalışmasıdır, acılarla işbirlikçi

yanılıyorsun, bu yalnızlıktan bu kadar kolay,

sıyrılacağını sanıyorsan.

yanıltıyorsun bu yalnızlığı

tek hücreli bir yalnızlık etkisi

ben de sonradan öğrendim güllerin aslında kör olduğunu

yalnızca kırmızısıyla hissedebildiklerini

dilimde yaralı bir martı dövmesi

ki hep tadı damağımda kalıyor, simsiyah özlemler gibi

bazen öyle düşünüyorum işte :

"müstahak, müstahak tüm bu yersiz iç geçirmeler."

zaten aramızda kalsın :

"sadece ağzına kadar düş doldurulmuş bir rüyada yüzebilirim ben."

geç oldu,

kalkalım, artık

artık, kalkalım

artıkları-mızı almadan ve unutarak-

"ziyaretin ağlatmayanı makbuldur."

ama hep ağlasak da şehvetle...