Temsili Kıyamet

Kör bir kelebeğin ışığa uçuşuydu seni sevişim

Yıkamaktı günah kokulu ellerimi bir cami avlusunda

Sana dokunmak .

Ve ;

Kurumuşken susuzlukta

Sarnıcın dibindeki son damlayı

Dudaklarıma değdirmekti seni öpmek .

Kutsanmış tiryakilik ,

Damara basılan tütün kadar kuvvetli kanımda ,

Fırtına sonrası sakinliktin bedenimde .

İncir çekirdeğini doldurmayacak sebeplerden sevdim seni

Ve bir sekoya kadar büyüttüm avuç içi yüreğimde .

Yedi renkte yansırdın özümde

Gözümün nuru siyahtı oysa .

Yıldız tarlası misali bakışların vardı

Geceye özlemimdin

Biliyor musun ; ben senden önce hiç yakamoz görmedim .

Tene değmeden ruhu sarmaktı ki maharetin

Batıdan doğardın

Üşüdükçe matemim .

Ben ;

Senli günlerimde

Özgürlüğe salınmış kafes kuşu gibi

Yalnız heyecandan titredim .

Kasırgalar geçti sevdamdan

Tenin dokundukça tenime

Hiç ama hiç üşümedim .

Hayatın büyük ikramiyesiydin belki .

Bense çocuk

Ya da , belki yalnızca şımarık ...

Tamam ;

Susarım ben ; sen kus öfkeni .

Ama cellat bile sorar kurbanının son dileğini

Yıllar sonra vereceğim bu hesap ,

Hesap değil , temsili kıyamet .

Tövbe zamanı geldi madem

Sen de beni affet .

Ben seni kör bir kelebeğin ışığa aşkı gibi sevdim

Seni gerçekten sevdim ...

Senin ışığın göz alıcı

Ben ise kısa ömürlüydüm.

Severken öldüm...