Ten...

Kurtulmuș; dediğim acılar

Neden iz bırakırlar ki...

Acı ne zaman acıtmaz beni...

Kelimelerin şaha kalktığı diyardan

Çok uzaktayım

Çaresizlik gerçeğinde avare

Geçmişin urganını asılmakta boynum..

Son bir yağmur çalar gözlerim

İriste ebemkuș;ağı

Elveda dedim size

Mutlu mesut kelamlarım ...

Ben...

Öğrendim hayatı daha küçücük iken

Güvenmek lüks

Siyah bir deniz akşamında sorguladım

Tanrıyı

Ve el açtım yukarıya

Ten ne zaman bıkar sızlanmaktan

Ruh ne zaman kaçar korkmaktan...

Ayaklarımda toplanır

Geçmişin nasırları

Batar etlerime kasırga

İltihap kaplar umutlarım...

Ufuğu görmek istesem

Engel olur kabuslarım

Ve intihar ederim gecelere...

Oysa koşmak isterdim

Şiirlerin egemen olup

Notaların seviştiği yere...

Dirhem dirhem huzur aksın derdim

Damarlarıma

Kurtulmak isterdim korkumdan

Ve yaralardan

Evet imkansız... Bilirim

Kavuşmak umutsuz benim rüyalarım da...

Ama...

İsterim duamda tez olsun kışlar bitsin yaz düşsün terime

İsterim kalbimde coşsun deniz kızının saçları, kavuș;tağın yüzü

İsterim ellerimde Papatya kokusu

İsterim hücrelerimde tahliye olsun...

İsterim ki idamım beraat etsin...

Ne idam, ne işkence

Benim acım sonsuz müebbet...

E F T E L Y A...

(Akdeniz'i cebinde taşıyan kız....)