Teni Haram Saydık

gök nasıl akar kuruyan toprağın bağrına sicim sicim

işte öyle sızdık alevden şimşek misali gözlerden yüreğe

damla damla tadarken vuslatın zehirden şerbetini

nefsi ayaklar altına aldık sere serpe taş kaldırımlarda

teni haram saydık şehvetin kucağından akan tere

yeterdi bir çift buğulu göz gönüldeki vuslat bayramına

yarım asır eskidi şafağa ermek için düşe kalka yollarda

kâh yokuş, kâh düzde, kâh engebeli yollarda uğraşta

çoook! demir alan gemiler ardında bakakaldık ufuklara

boynumuz kıldan inceydi kaderin yazdığı fermanlarda

bazen düşler dökülürdü eteklerimizden masalın sonunu beklemeden

bazen kükredik kıyısıyla kavgalı dalgaların yoldaşlığında

yanardık ateşimizle, külümüz savruluncaya dek benzi soluk mevsimlere

yüreğimizi avuçlarımızda sıkardık duyulmasın diye derinde ki avazı

gün geldi çorak topraklara tohum attık umudun yelinde

gün geldi susuz kaldık çağlayan ırmaklar kıyısında

başımız göğe değerken ulu çınar gibi sevdalar gölgesinde

maviler o an birleşti gök ile denizin vuslata erdiği yerde

karanlıklar vız gelirdi gönül gözü açıkken sevdalıya

vuslata erişilmişti şafak vaktinde güneşi öperken dudaklarından...