Tenimin Sökükleri

Gittiğinde

En çok yüreğim

Yırtılmıştı

Geceler

Dönerken

Maviden zifiriye

Rüzgâr

Çarparken yokluğunu

En hoyrat sesiyle

Avazlarım alazlanmıştı

Duvarlarımdan

Tek tek avuçlarken

Gölgelerini

Paramparça olmuş

Ellerimle

Döneceksen eğer

Sevgili

Yağmur mevsimi

Başlamadan

Gel

Gel de

Malum masum kusursuz

Parmaklarınla

Dikiver

Tenimin söküklerini