Tepeden Tırnağa Yaralı

tahta beşiklerde

kah Van'a, kah Muş'a, kah Mersin'e

kent kent, ilçe ilçe çoğalırdı umut

çoğalırdı Diyarbakır'dan perçemi leylisine

Anadolu'nun yeşiline

..........Ege'nin mavisine

tahta beşiklerde

kundaklandığımız toprağın rengiyle

toprağın rengiyle büyürdük kardeşliğe

türedi hak yiyiciler

türedi fitneler tuttu dört bir tarafı

şimdi kederden merdivenler dayıyoruz gökyüzüne

üstüne şiirler yazıyoruz kayıplarımızın

yürekler kanıyor tiktaklarında saatlerin

yırtarak geçiyor gövdeleri zaman

zaman kana bulanıyor

kimi görsen

kimi düşünsen acılı yalnızlık

gözler katranla boyalı

gözler güz boranı

yaralı, tepeden tırnağa

yaralı

suspus olmuş, nicedir gülmeyi unutmuş

sarıp sarmaladığımız, dizdize soluklandığımız

ekmeğini yiyip, suyunu yudumladığımız

yarenlik bulduklarımız, yaralı

mavi damarlarda pıhtılaşmış bir kan gibi donup kaldık

ağıtlarla, iniltilerle aşındırdık gırtlağımızı

bu ne yaman bir acı

hangi saça dokunsak darmadağınık

üstümüze yağmur gibi yağan bu kara günlerde

göze düşmeyen-söze dönüşmeyen

güneş kimin göğsünde

parça parça bölünmelerin eşiğinde

sararmış yüzlerden, soğumuş tenlerden çıkıp giderken

ve inlerken inim inim

iman kimin göğsünde

küsmüş sırtımızda gezdirdiğimiz çapa

elimize aldığımız orak

alın teri döktüğümüz

küsmüş yakası açık ak toprak

boş sarnıçlarda çığlıkları duyulan

sallanıp kanat çırpan çocuklar şahittir

yabanın dorukları çınlıyor tarla kuşlarıyla

korkunç şamata duyuluyor

gelecek belirsiz

boyasın yüzünü, tarasın saçlarını

süslensin arsızca

bu dünya var ya

bu dünya