Terkedişin Armağanı

Bin katre damladı gönlüme terkedişinin boğucu denizinden

Yüz kez yüzümü hüzün bastı Yüzüne bakınca resminden.

Yüzbirinciye kalmadı Yokluğun hürlüğü kalbime sapladı.

Tam ölüm gelip yutacaktı ki kalbimi

Hürlükten sızan aşk yaşamı yüreğime sardı

Öylesine coştuki kanım

Kanatlarını gerdi göğe sol yanım.

Uçtu Hezarfen misali Galatadan

Hürlüğün denizine bir martı gibi

Her kanat çırpışında içime doldu cennetin rengi.

Unutturdu ruhunu, tenini, o bulanık gözlerini.

Başbaşa bırak hürriyetle beni

Fikrimden de çık git artık hadi.