Ters Ayin

s’aklımda

köhne bir geçmişin

derin uğultusu

koltuk altlarımda tozlu kitaplar

yürüyorum aşk denilen yolu

dallarda yaban mersini

ve yapış yapış ellerimde incir sütü

yaralarımı kavlıyorum

güneşin kızıl kıyametinde

aşk!

günahkar bir dudağın

uçkurunda kanayan elma

ölüm!

suskun bir kavmin

yazılmamış kaderiyken

ayet ayet okudum

gözlerinin sarı yapraklarını

ve karasında kül kalıntıları

ters ayin ritüellerinden kalma

muamma bir sancıydı

soysuz ırkın kemiklerini kırarak

soluksuz bıraktı

bağrımda tütsülen kibri

devşirdiğim bulutlardan

yağmur sağdım

iki dudağın birbirine paralel oluşu

utandırmazdı

bakır gecelerin kurşuni ayazını

ama

eflatun büyüsü perde perde inerken gözlerime

tanıdım göğ(s)ümü

ve doru bir tay gibi

çitleri kıran o cevahir kalbi

meğer!

kadim bir şehir kalıntısıymış

ve

beyaz parşömenlere yazılır diye

sakındığımız ne varsa

adı yasağa çıkmış bir sevdanın

diş kovuğunda

kehribar tütün gibi ezilmiş

yasak

günah

ve ne der elalem kadar uzakta

silik harflerle yazılmış

bir vahiy iken gözleri

ıslığında demlenen keder

künyeme kurşun diye yazılır da

utanır yarasını göstermekten

harlardı yürek ateşini

gizemini kaybeden her şey gibi

solgun yüzünde kırık camlar

ve elleri mermer

ve elleri tunç

bir kadının terli kasıklarına değmişse de dudakları

yani yanılmışsa spartacüs bile

her gitmek gitmek değildir yalnız

ölüm ısırığıdır boyunda

dahilmiş ayrılık

en güzel aşklara da

anladım