Harfsiz Şiir

şimdi yıkadım annemden kalan sabunla bütün harfleri

seslerin rengine çamurlu ayaklarınla basıyorsun

yapma

ben bütün renklere masal yazmıştım çocukken

şimdi şiir diyorlar bir bilek kesiğinden arta kalana

dilinin kemiği elli ikisini geçmiş gibi diri ve tek

ve yitik sözcüklerin anayurdu olan ağzında

fonetiği bozuk seslerin hınzır uyanışı var

konuşma

boğuyorsun adem elmanı kirli sarı aşklarla

insanlık utancını sancısından ayırt edemiyor aynalarının bakışı

bak ellerine

bir at kırık ayağındaki ölüm mecburiyetiyle medet umuyor sesinden

o başını kestiğin doğmamış bir çocuğun süt bekleyişidir

kemirgen dudaklarınla

sen bu bedeni öptüğünü mü sanıyorsun

dokunma

toprağın rahmine cenin saklıyor ürperten ellerin

gürültün beni savaşlara sürüyor

oysa yorgunlukla dayamıştım başımı kirişlere

bu yıkım ağzında öğütülüp kıyım olurken

seni icadının mağrur bakışında

sözcüğü kendi anlamının yankısında bırakıyor

bakma

gözlerin bir çarpışmanın ilk ânı oluyor

meyvesiz elma ağaçlarının kasığını övüyor bir şiir

sen onu bir gürgen dalıyla dövüyorsun

her övgüye bir harf ekleyip

sövgülerini alemin cümlesine ipotekliyorsun

şimdi sardım annemden kalan kefenle söz yaralarımı

harflerin kanına kutsanmış ekmek doğruyorsun

yapma

ben bütün harfleri öpüp alnıma koymuştum sen konuşurken

şimdi lafügüzaf diyorlar bir suskudan arda kalana

direngen şiirler yoksunuyken sesindeki sözcükler

her bıçağın açtığı ağzını gerçeğe kapatıyorsun

unutma

sözden önce ses vardı

sen bu sessizlikle mezarında bir anneyi incitiyorsun

(hz)