Teşekkür Ederim Kendime

Benim ellerim çiçeklere bulanmış

Gözlerim maviliklere

Kimsenin bilmediği kanatlarımdan

Gökyüzüm var,

Sabah akşam havalandığım

Denize kıyı umutlarımdan,

Oltalarım var sevinçler topladığım

Sektirdiğim taşlardan hüzünlerim

Un ufak olur maviliklerde

Uçurtmalarım yedi renk süzülür

Baharlarım her mevsim inatla yeşil

Kitaplarım var sığındığım, sığamadığım

Sığıntı bir dört duvar arasında

Dilimde ki kelimelerin önü ilikli

Öğrendiğim ilk değer saygı

Değeceğine inandığım tek şey sevgi

Küfüre meyilli sessizliklerimden

Zindanlarım var

Ağzına acı biber sürdüğüm

Evetlerim yüz kere evet

Hayırlara dönmüyor dilim

Kapımın önünde sus pus bir çocuk oturur

Okşanmamış başında büyümeyi bekleyen

Sırtı sıvazlanmamış gözyaşlarımda

Gecikmiş ya da hiç söylenmemiş

İyi ki varsınlar yankılanır

İç çekerek ağladığım gecelerde

Hayallerimde çizdiğim hiç bir resim

Gerçeğe dönüşmemişken,

Gerçekle yüzleştiğim acılar öğretti,

Hayallerin resmedilmeyeceğini

Yinede küsmedim,

Omuz verdim acıyan yanlarıma

Sağ kalmış umutlarımla

Tutundum içimdeki baharın dallarına

Her şeye rağmen kıyısında mutluyum hayatın

Sırtımı dönmediğim için

Teşekkür ederim kendime...