Tesellim !samatya........
beşinci katta başladı
bu hikaye
çıktıkca derin acılar sardı
tek teseli manzarası idi
ahh! çok koştuk merdivenlerinde
çok ağladık kapı eşiğinde
son saydığımız ilklerle doldu
atığımız her adım
ve uzaklaştık her inişte
dibine kadar bulaşmıştık
karanlıklar zifir geceler
asla dinmeyecek sanılan işkenceler
gece olsun yıldız düşün koynuna
düşlerin değil düşüşlerin kovalasın rüyanı
daha dik daha sert basmak için
ve bağırmak son avazda çığlık gibi
ve katlanmak katran karası gözlerine
acıdan küçülmüş ''yorgunum'' diyen sözlerine
-'bitecek az kaldı 'demek oo koca yalanı
dile söyletmek gönüle ağlatmak
işte seni hasta eden beni bedbah eden
ilet hastalık olmasaydı samatya yolları
güller döküp meyler içip şarkılarda söylenen
bir kocamustafapaşa olurdu elele gezdiğimiz
bir can daha bıraktım sana ............
denizini de gemilerini de martılarını da işte bilirsin sen
tek canım kaldı .............