Teslim Oldum Arındım

Kızılcıklar süründüm

Bir uykuya daldım

Küçüldüm...

Zamanımı altın bir kafes yaptım.

Hayallerim korkularımın,

Korkularım utançlarımın tutsağıydı.

Tutsaktım.

Başlarda çırpınışlarım vardı

Çırpındıkça acıdı kanatlarım.

Durdukça

Dünyanın tadına vardım.

Durdukça vazgeçtim çırpınmaktan

Özgürmüşüm gibi düşündüm.

Düşündükçe daha çok özgürleştiğimi sandım

Kandım...

Halbuki

Tutsaktım.

Arzularımın, düzenbaz heveslerimin...

Çok güçlüydüler.

Dik duramadım

Küçüldükçe Küçüldüm.

Hakikatten vazgeçtikçe

Altın bir kafese yıkıldım,

Kaçamadım.

Kendimi demirlerimin altınlığıyla avuttum.

Gerçeklere yürüdüm

Bir düş gördüm.

Büyüdüm...

Önceleri ödüm koptu değişmekten

Dirençliydim.

Gurur duydum yanlışlarımı savunmakla

Haklı sebeplerim vardı.

O,

Yanlıştı.

Mutlak doğru bendim.

Ben miydim?

"Oku" dedikçe okudum.

Amacım haksız çıkarmaktı iddalarını

Yanlışları vardı.

Olmalıydı.

Peki nereye gizlenmişti?

Neden göremiyordu her şeyi gören gözlerim?

Bakmaktan sıyrıldım

Gördüm.

Varoldum...

Prangalarını kırdım kötürümlüğümün

Köleliğime isyan ettim.

Okudukça özgürleştim.

Özgürleştikçe kullaştım.

Sığındım hakikate.

O'nun ipine sarılıp

Onun boyasıyla boyandım.

Anladım ki,

Eskiden önyargı ve öngörü zırhımla

Yaklaşmıştım.

Sonra da

Yanmamış

Tutuşamamıştım.

Yandıkça anladım

Anladıkça daha çok yandım.

Bir gerçeğe kavuştum.

Teslim oldum.

Arındım...