Titanik
Titanik batmadan önce
Kemanlar çalardı nice
Okyanusun ortasında
Gemide uzun yolculuk
Çocuğu, genci, yaşlısı
Tebessümle dolmuşlardı
Gemide başladı ilk aşk
Ve son bulmuştu orada
Devasa sanki ev gibi
Güvenli, konforlu içi
Herşey buzula çarpmayla
Sular dolunca başladı
Sallantıyla alttan sular
Delik arasından sızdı
Alt katları sel götürdü
Üsttekiler keman çaldı
Gemi gittikçe batıyor
Çığlıklar yükseliyordu
Bebeği kucakta taşır
Can havliyle yüzerekten
Yukarıya çıkmışlardı
Boğulma tehlikesinden
Aşıklar el ele ağlar
Kaçışmalar sırasında
Yardım filikası indi
Bazısı panikle bindi
Kalanlar gemide mahsur
Yana yakıla imdat der
Kemanlar susmak bilmedi
Son ana kadar direndi
Gemi ortadan bölündü
Kopan yarısı batmıştı
En tepesine çıktılar
Direklere tutunanlar
Karanlık gece yarısı
Bir tek yıldızlar parlaktı
Batma anındaki korku
Bağırış fayda etmedi
Çaresi tükendiğinde
Atlarlar buz denizine
Filikada kurtulanlar
Ve denizde titreyenler
Hüngür hüngür ağlar bebek
Felaketler karşısında
Minicik bedeni titrer
Ölüm kalım savaşında
Umarsız kaldıklarında
Denize dökülen herkes
Soğuk kış gecesi dondu
Facia ölümle son buldu
Hiç kimse düşünemedi
Bu son yolculuklarıydı
Çocukların can verdiği
Kıyamet verici sahne
Beyaz perde kararınca
Seyirciler tuttu yası
Gözbebeği yaşla doldu
Titanik battı denince
Nefesimiz tutulmuştu
Üç saatlik filmin sonunda
Sahne ışıkları yanar
Bütün koltuklar boşalır