Tohum Ve Toprak

Tohum ve toprak

Sevmek ve insan

Nasıl atılır yeryüzüne

Ham gönül;

Toydur, tazedir.

kalp aktıkça sevgiyle

Vurur duvarlarına

Sevginin dalgaları.

İnsan sevgi tohumu

Ekmeli birbir

Vurulan bir gönülle

Kendi gerçeğine yürümeli.

Evet,

Meşru ve doğru

Ne varsa, insanın evet dediği,

Saf ve temiz

Arı ve duru

İyi ve dürüst

Ta candan gelen

Ne kadar bildiğin erdem,

Tek tek yeşeren

Filizleri akıl, vicdan,

Ve Haktan gelen bir öğütle

Yeniden hatırlayan

İnsan unuttuğunu hatırlayan.

An an

Yaprak yaprak

Kalbine gelen tüm vesveselere

İnat:

Diren, yılma doğru olandan

Uğraş ver.

İnsan, hakikat üzerinde

Ayakları dik duran.

Üzülme,

Artık ne sapkın

Ne köfne duygular engel

Hepsi koca birer yalan.

İşte

Muhabbetten olansın

Sevmek güzel, doğal olan

Fıtrattan gelene bağlanmak

En başta olduğun gibi olmak.

Hakla olmak haklı olmak,

Kendine gelmek

Kendini bilmek

Yaşam kodlarını yeniden bulmak,

Hakka çağırmak

Kendi saf temiz fıtratla bir olmak.

(Ağustos 2010 İstanbul)