Tokmak Hiçkırık

Eflatun kokuyordu akşam.

Bulutlardan mı çalmış, ne?

Efkarı.

Oysa,

Bulutlar da kızıla dönmüştü

Hüzün esiyordu, bahar rüzgarı.

Güneşi dinlemiyordu.

Dinlemiyordu güneşin,

Sıcak sarısını...

Ya ben!...

Sesleniyorum,

Karşı yamacın sisine.

Bir yanı morarmış.

Niye yalayarak geçiyor

Yeni filiz çimleri...

Döküyormuş meğer,

Yüreğindeki çürükçül,

Karşılıksız sevileri,

Biriktirdiği,

Morarmış hüzünleri...

Toprak emer diyor

Gözüm pınarından saldığım

Mosmor olmuş,

Elemi, kederi...

Ya ben!... Ya ben!...

Nasıl bırakabilirim?

Boğazıma düğümlenen

Tokmak tokmak hıçkırıkları...

çetrefil