Toprağın Bağrında

Gökyüzünden süzülen her damlada

Kurumuş göğsümü açtım ben sana

Varlığına muhtaçken şu dünyada

Sararıp soldum toprağın bağrında

Gördüğüm ışıltıda koştum sana

Güneşim dedim bağlandım cana

Kök salıp alışmışken bu diyara

Kara bulutları saldın dünyama

Toprağım can buldu yağmurunda

Yıllarca kavruldum kimin umrunda

Dağ başında ağaçların kovuğunda

Harcadım kendimi senin uğrunda

Sanma dünya döndü hayat verdi

Ah çektiğim dertler beni hep yendi

Kimine göre herşey toz pembeydi

Gel gör ki ruhum hep seninleydi

Tohum toprağa sarıldı çiçek dala

Aşkın nârıyla döndüm mecnuna

Bu ayda olmadı belki gelecek aya

Ruhumdan ayrılıp düşerim toprağa