Toprağın Kan Sesleri

küle dönmüş insanlıkta bir çocuk

bakışında kelepçe gerçekler

rüzgarına soğuk nefesi karışmış

umut mevsiminde kurşuni yağmur

ağlama çocuk

çığlık atıyor toprağın kan sesleri

beynimi tırmalıyor

sesim kaçar gibi dilim balçık

ölüm gölgesinde sarhoş gibi

sokaklar bir o yana bir bu yana

nasıl anlatılır

nasıl

bıcak sırtı gerçekler varken

gün geçmiyor ki onlarca şehit

mutluluğu anlatacak yüz yok çocuk

geçmek bitmiyor

bitmek bilmiyor

saatlerin zemberiği kırık

ben seni çocuk

çürümüş savunmalarla avutamam

benliğim bana sırtını dönmüşken

avuçladığım kumlarda güneş kuruyor

üzgünüm

düşlerin nedir diye sormazlar çocuk

yanılmışlık kaçak bakışlarda

yarınlara ihanet edildi çocuk

cebinde ödünç cevaplar

unutulan sözlerde uyuttular bizi çocuk

kırmızı kelimelerle çaldılar hayalini

günahkar yeminlere doğarken güneş

çok sesli koroda suskunluk gün batımı

yıldızlar uykuma ölüm kusuyor

nası neyi anlatsam

dilimde cam kesiği cevaplar

her biri

duygular kefenlenmemiş ceset misali

ağlama çocuk

ağlama çocuğum

kalbine kar yağarken

çığlık atıyor toprağın kan sesleri