Toprak Sancısı

Şehrin sokaklarında

koyu, kesif, acı bir sessizlik...

Sessizliğin içinde

yalnız, ürkek, hayli tedirgin

yüzü güneşe hasret

solgun, buğday tenli bir kadın...

Duruyor, koşuyor

duruyor...

iz sürüyor nefesi, nefesine

sesini duyan, varlığını gören

yok! ...

Haylaz bir it sesi bölüyor

karanlık sessizliği

kan tutuyor gecenin kara gözlerini

evrenin tiz perdesinden

sızıyor gam...

Bir kadın devriliyor

dünyanın geniş omuzlarına

öyle bir kasılıyor ki

sancıdan toprak

tüm sözler

bir çığlığı yararcasına

batıyor kendi içine

neredeyse bütün sözler

ölü doğacak! ...