Tramvay Durağı

iki elin parmakları defa

aynı şiirin

en ürkek terli

en kederli dizesinde buluştu

kağıt kuşlarından

öpüşmekten alfabeler yaratan

kan oturmuş dudaklarımız

o an farkına varsak

nefesimiz kesilir

sonuna (-) kondurabilirdik

soluklarımız birbiriyle tamamlansın diye

sen de bilebilirdin

yarım kalmasa bu gökyüzü böyle iyi

böyle güzel

onu zapteden

kiremit kırmızılarıyla

zorla boynundan öpmeye yeltenen

biriken yağmur sularına yansıyan

yüksek karton apartmanlar olmasa

salonlarından tramvay geçmeyen evleri sevmeyebilirdin

karton apartmanları da maket bıçaklarıyla

tekrardan şekillendirmek geçebilirdi aklımızın ucundan

sunu

aşk sadece bir zamanlama hadisesi

ikimizin beş dakika arayla, farklı tramvaylarla

fırlatıldığımız dünyadan kaçması

başka nasıl açıklanabilir ki