Tren İstasyonunda

Sıvaları dökülmüş sarı duvarların yanında

Devşirme bir sundurmanın altında

Kimsenin uğurlamadığı kader yolcuları

Beklemedeyiz...

Üç beş kişi birbirinden habersiz...

Raylara yakın duran kalın paltolu adam

Tüttürdüğü piposunu oynatıyor devamlı

Rüzgarın savurduğu yağmur damlaları

Sıvazlıyor saçsız başını

Endişe dolu küçük ama hızlı adımları

İstasyonu arşınlıyor

Horoz şekerini yiyen çocuğuna sarılmış bir kadın

Delik tabanlarından ıslanmış ayakları

Titremesini durduramadığı kemik yığını elleri

Raylara dikili kalmış ürkek bakışları.

Yanıbaşındaki su birikintisine yansımıştı

Yalnızlığın ruhuna bıraktığı ızdırabı...

Köşede sessiz bir ihtiyar, elinde gazetesi

Burun ucuna düşmüş kavanoz dibi gözlükleri

Buruşuk elleriyle düzelttiği kasketi

Yüzünde ise saklayamadığı kasveti

Ayakta duruşu bile hayata iğreti

Geçmiş seneleri hatırlayışa sebep oluyor.

İçi pişmaniye dolu sepetiyle

Duvar dibine çökmüş bir yeni yetme

Kıvırmış paçalarını ıslanmasın diye

Sessizliği bozan bir ıslık dilinde

Soğuk ayazın kavurduğu teninde

Bakarken içimi ısıtan koca bir gülümseme

Akşamdan kalma bir sarhoş gibi sallanan

Peron yazılı tabelanın altındayım

Boş bir kitap misali gözlerimi kapattım

Küskün düşlerimi üzgün anılarımı arkamda bıraktım

Düdük sesiyle kendime geliyorum

Yetişmek için trene bir telaş başlıyor

Son kampana haykırıyor

Nereye bu yolculuklar ?

Kaçış mı...

İltica mı...

Memleketten uzağa çıkış mı ?

Gurbetten dönüş mü ?

Nereye bu yolcular ?

Yeni başlayışlara...

Sorgulayışlara...

Hesaplaşmalara...

Yüzleşmelere...

Ödeşmelere...

Mülteci mi ?

15.06.2007