Tükeniş

Umudum her zaman bakidir

Ama zaman kısa, ben yorgunum, yol uzun...

(A. Karakoç)

Üç günlük fani bu dünyada

Yaşadığım kendi hayatım değil..

Ona buna feda ede ede kendime yetecek kadar kalmamışım

Hayat öyle başına vura vura öğretiyor ki insana

Kendinden de gidince anlıyorsun

Alacağını alıyor insanlar senden gidiyorlar

Ve sende kalmıyorsun

İyi insanların kaderi mi ne?

Yoruldum

Düşüp düşüp kalkmaktan

Gözlerimi yağmurlara teslim edip

Güneş i beklemekten

Umut etmekten yoruldum

Cezamın bitmemesinden

Ve kayıp gidiyor elimden sanki hayat

Boş gözlerle boşlukta yürüyorum

Bi süredir dünyada var olduğumu bile düşünmüyorum

Hissizleştim desem o da değil

Hala kalbim sızlıyor gözlerinle çarpışınca

Ama vuslat Yok kalbimde

Ömür boyu yokluğum olacaksın sanki

Umut yok

Ellerin Yok

Omzun yok

Sana dair bir ışık arıyorum zifir karanlıklarda

Hafızamın en derinine iniyorum bir güzel anı bulmak için

Silikleşmişler git gide

Sımsıkı kapatıp gözümü hayal etmek istiyorum

Beceremiyorum

Canlanmıyorsun eski heyecanınla gözlerimin önünde

Boşluğa dalıp gidiyor yüzüm

Boşluk kaplıyor kalbimi

Uzaklaşıyor ellerin

Huzurum yok

Güneş Yok yağmur yok bulut yok

Ben Yok olmuşum

Dünyada bir hükmüm Yok

Boğazımda yağlı urgan

İzin verilen kadarıyla nefes alıyorum

Varlığımın anlamı Yok

Görünmez bir kablo döşenmiş hayatla arama

Fişim çekilene kadar süre

Bayır aşağı düşüyorum

Tutunacak zerre gücüm Yok

Artık bu hayatta İnan gözüm bile yok

Tükenişimi izliyorum sessizce..