Tükeniş

Yağmurun çiselediği o çamurlu

Sokaklarında şehrimin;

Hep o hüzünlü, ağlamaklı,

Gözlerini gördüm çocukların.

Ve ben hep sustum.

Kalabalıklarında çarşıların,

Pazarlarda, meydanlarda, bir kahvede ansızın

O ürkek, sıkıntılı

Fakir gözlerini gördüm insanların.

Ve ben hep sustum...

Dağlarda, ovalarda yiğit insanların,

O bizim için çırpınıp duran yürekleriyle...

Gazete sütunlarında ölümü göğüsleyenlerin,

Suçu yalnız bizi sevmek onların.

Acılarını gördüm,

Ölümlerini gazete sütunlarında...

Yanışlarını, otel odalarında çıra gibi...

Ve ben hep sustum!

Öğretisi sevgi olan öğretmenlerin,

Özgürlüğü sevenlerin,

Emeği bilenlerin,

Bir bir tükenişini gördüm...

Ve ben sustum...

Ve yine ben biliyorum ki;

İçlerinde,

En çok

Tükenmeyi

ben

hak ettim...