Tün

Gecenin gözlerinde kasvet

toprağın ıslak yüzünde ayın puslu şafkı

içimde bir harp gibi uğuldayan geçmişin

keskin pençesiyle bir çıkış yolu bulduğu vakitler

Büyük bir kuvvetle göğsümü ezip

sönmüş acılarımı tetikleyen sessizlik

Bir zamanlar alabildiğine derin

alabildiğine lekesizdi gökyüzüm

şimdi, uçsuz bucaksız âlemde

kederden donup kalmış yıldızlar gibi...

Say ki

hayata yeniden tutunabilmek

ve bir yudum nefes alabilmek için göçenlerden

ellerimi toprağa gömüyorum... Musa

ruhum ömrümün arka bahçesinde

ve bir düşe uyanıyor zihnim

ölü canlar şehrinin kanatsız melekleri

gözlerime çekilen flu perdede

sabırla bekle

ki yüzümde solan yediverenler

bir nebze yeşersin vuslat sevinciyle...

Elbet güneş açacak

ve elbet sabahı kucaklayıp güneşi kana kana içecek

keder yüklü gamzelerim

en karanlık anındayım gecenin!