Tut Ellerinden Düşlerimin/Lam

Kal biraz

kal ki anlatayım yalnızlığın yazılmadığını.

Hayalleri olanların değil,

hayalleri ölenlerin uyuyamadığını...

Sen ki yeni bir haykırışsın yarınlarıma

ağıtların tam ortasında kalırım.

Ellerimde okunmamış mektuplar,

rengini giyinirim yağmurların.

Hep,

iki dize arasında kesilir nefesim...

Ürperir gece öptüğüm yerden,

sesli şiirler bırakırsın bana

ve bir de dökülüşünü yaprakların sesinin.

Uzak bir hatıra dayanınca kapıma,

her gidiş bir şiir büyütür dilimde,

oysa gözlerin kalır bende

bütün Sen'leri yazmak için.

Sen görmezsin sevgili,

çünkü dokunamaz sana için için dökülen gözlerim...

Kan grubu aynıdır bütün aşklarında

hiçbir bahar,

acımasız değildir yokluğun kadar,

ben yine,

yalnızlığımı göndere çekerim/

Kendimden saklayamam hıçkırıklarımı,

dağılır içimin kayıp şiiri satır satır,

her gidiş

bir öncekinin tamamlanmamış resmidir

ve en son,

adı şiirdir beşinci mevsimin...

Oysa dinsiz bile dediler bana

Senden başkasına inanmadığım için/

Ne çok kırıldım unutulan yerlerimden

ne çok dudaksız kadınlarla öpüştüm..

Seninle birlikte olunmaz

sana teslim olunur, bilirim...

Bakma öyle gözlerimin uçurumuna

inan ki sevgili,

intihara elverişli değil bu mevsim /

Gözlerin ki yasak kılınan iki ülke arası,

uçurumdur senden sonrası,

düşerim.

Hep deniz kokar soluğun,

boğulurum

ve anlarım ki

en güzelini şairler bilir ölümlerin...

Kal şiir gülüşlüm

kal ki takvimler yorulana kadar seveyim seni.

Tutuşmaz gölgem ben alev alev yanarken,

gidişin dudağımın ucunda kanar, incinirim.

Kal ki,

tut ellerinden düşlerimin.