Tut ki Rüyadan Uyandık
Tut ki rüyadan uyandık
Gönül gönüleyken
Sonra fırtına dindi
Sen orada
Ben burada kaldık
Avuntu kırklarıyken azığımız
Bir nefese şükrettik
Hiç yoktan iyidir diyerekten yaşamak
Seni bilmem lâkin
Ben aslı astarı olmayan düşlerde yokum artık
Kollarım yanıma düştükten sonra
Sahiller bomboş
Yürek dalga, dalga gelmekte dilimin ucuna
Hayır, hayır konuşmayacağım yele giden teranelerle
Kaçıyorum kara bulutlu havalardan
Güneş nasılsa doğacak sabahın birinde
Umut işte
Onsuz yaşanmaz ki
Uzattığın ellerin yansa bile
Sevdam mı?
Asla onu bırakmayacağım müsrif ellerine
Gözlerim kapanınca kapanacak o defter
Virane bir kuytunun üzerindeydi umudum
Enkazından yürek acıları kaldı payıma
Razıyım kısmet dedikleri adaletten
Varsın kaybolsun gözbebeğim maviliklerde
Ya kara bir gecenin koynunda kaybolsam
Kim tutardı ellerimden yeniden
Kalemim dil döktü
Boş sayfası olmayan senin gönül sayfalarına
Biliyorum esamisi bile okunmadı
Boşluklara yazılan tertemiz duyguların
Senden hatıra kalan zoraki tebessümleride
Dürdüm okunmamış şiirler arasına
Dokunmasın kimseler!
Tozlarıyla dursunlar en güzel aşkların anısına...