Tutunmak Gerek Bir Yerlerinden

gülün solduğu yerde üşür gün

bir uzak iklimdir ki

ufukta gittikçe silinen

götürdüklerinin izleri

kaldırımda yağmur ıslağı

kuruyan kahverengi'ye bulaşan

sarı yapraklarda hüzün

yaşlı çınar ağacının hazin vedası

ve bitmeyen bir akşamüstü dargınlığı

söz dinlemez ki rüzgar

alır sürükler uzaklara

neyin varsa

üşürsün birlikte ıslanırken

soğuktur yağmurun eli

sessiz bir filmi seyredersin

zaman gelir geçer gözlerinden

tutsam dersin

tutunsam bir yerlerinden

kuruyan neyi tutsan kopar ellerin birlikte

azalırsın yavaş yavaş

görmek yetmez zaten bilirsin

dokunmalı hayata ama nasıl

kupkuru bir dal işte bu

daha da acıtmadan canını

ya da yaprağın

ah nasıl dokunmalı ki

gülsün gözlerinde

yağmurlu zamanlara bir çocuk yüzü

buğusu tüten sıcacık bir ekmeği

ya da bir simit'le çayın buğusunda

paylaşmak hayatı bir yerinden

yüreğini ısıtmak ayırımsızca

dalın

ağacın

ve yaprağın

hüznüne ortak olmak

anlamak belki kendince

birlikte ıslanmak yağmurda

dertleşmek

gülüşmek hatta ıslak bir kediyle

herhangi bir kaldırımda

ya da saçak'taki kuşla

ötüşmek birlikte

çok mümkün aslında

son trenin kalkmasını beklerken bile

perondaki yaşlı ve hasta sokak köpeğinin

başını okşamak

ya da gıdığını her neyse

tutunmak gerek bir yerlerinden

sevginin

veda ederken bile gülümseyip

"seni seviyorum hayat" diyebilmek sevdiğine ...

08 . 05 . 2014

istanbul