Tutuştu Kanatlar

soluğuma devrilen

bu tetikçi kentin

gözleri gibiydi gözlerin

her dosyaya işlenen

her ayrılığa fişlenen

yırtıcı bir kuş kimliğiyken üstelik ayak izlerim

başıboş bir cinnet gibi uykusuz kaldırımlara düştüm

her kavganın ortasında durdum

şahdamarımı kıstıranlara sataştım

dönüp kaçanlarla dalaştım

sonra

göğsü parçalanan bir atmacanın tutuşan kanatları oldum

dokunmadım gayrı yanma diye

parmaklarımla

o incecik sahipsiz tenine

şimdi

cebimde buruşturulmuş bir kasım saklıyorum

geldi yine sırnaşık bir inziva/ sokuldu hücreme

orada

o duvarın dibinde

özlediğim ellerin

nerede

sağanak acılar gibi didikliyorken kalbimi bu pervasız şehir

sen bakma bu ölgün şekilsiz göçüme

gel hadi/ fısılda kimyanı

bak

boğuluyorum işte yine