Tüyü Bitmemiş Temmuz Hüznü

beni çizer

aklı kara lekeli güllerim

camına buğu sarar inceden seslenirken

fark etmeden soluk soluğa kalır,

neşesi kaçık mevsimi

bana hep sus payı düşürür

ki ya sen beni hep anar

ya da sen beni hiç hatırlamazsın

kim isem ben

yalnız onun için yaşar

sonsuzluk için onsuzluğa diken eker

çerçevesine değillerden oluşan bir son yazarım

parantez açar bir cümleye

ibreti alem duysun diye

fark ettirmeden yazarım kendimin layık olan

ve kendisinin sunduğu uçurumları

ötesi düşman olur berikisine

seni düşünmeden bir gün daha ölürüm

gölgesinde ay ışığı

ve tüyü bitmemiş temmuz hüznünün serin ılıklığı karşısında

fazladan nöbet tutarım

sırf her şeyi sana düşlemeyeyim diye

paldır küldür dost olurum sessizlikle

aşka susar

hikayeme kızarım

kısa bir süre

yokuşlarında yorulur

zamanı geçmiş şarkılarından dinlerim

zehir zemberek akıtırım

dudaklarımdan düşmeyen adını

bir sana uzanır

bir senin şehrine yaslanırım

bir müddet daha yaşarım böyle

anılara sığınarak güpegündüz

saklandığım kadar yalansız gün yüzüne çıkarım

yandığım kadar şükreder avunur

bana seslenmeyişine içerler

ki kalbimin hala çarpmasına şaşarım

düzensiz yaşar

köküne kadar gidişlerini irdelerim

aklıma su serper

yüreğime biraz işgal düşüncesi ekerim

sesini

beynime kaydettiğim hayal kırıklıklarından dinlerim

açarım ruhumu

boğulduğum deniz kıyılarını izlerim

ölmem belki

sensizce yaşarım

(sensiz de yaşarım)

içimde biriken zehir gibi

derelerden akarım

içine sereserpe avunmuşluklarımı bırakır

sokaklardan koşa koşa mutsuzluğuma varırım

uğultu kopar tepelerde

kırık bir yıldızdan rüzgarına sarılırım

(ben zamanlı zamansız seni düşünürüm)

hasreti vurur boynuma seni anlatırım

sen bilmem kaçıncı avuçlardan düşerken

bu ender toprağa

ben sana avunur sana yanarım

seni çizer

kalbi lekeli fırçalarım

bensizliğe sela okunur sen ellerimden düşerken..

14.07.2017