Tuzlu Ayna

Gümüş sıralı şiirlerin içimde,

bir nilüferin yüzeyinde tükenmiş ışık yılı.

Bir zaman yalınlığıyla

eşiğindeyim yağmurların.

Her harf, tenimde solan bir anı

bir akşamüstü sessizliğinde

kaybolan gülüş gibi.

Yıldız ve aşk,

bir ormanın imgesine

rastgele iliştirdiğim kelimelerdi.

Sonra değişti yerleri,

başka bir sabaha sarktı sözcükler.

Issız konuşmalar yapıyorum

gökyüzüyle

tek başıma

ve bir anda.

sözcükler yürümeyi unuttu,

her biri

rüzgâra yazılmış zevalin eşiğinde

isimsiz su lekeleri.

Bayım,

bir ayna alır mısınız?

Gökyüzünden düşmüş,

donuk bir şelalenin son damlasından dövülmüş.

Ama ben artık

bir aynaya değil,

adalete bakmak istiyorum.

Çünkü kelimeler,

bir meydanda susmuş

dil yorgunları gibi.

Ahh...

Özlediğim insanları,

bir çölün uykusunda yürüyen

tuzdan yapılmış bir geminin

pruva izine kazıdım.

Hepsi, terk edilmiş bir fenerin camında

dans eden sönmüş bir yanardağın gölge haykırısı gibi

yansıdı birbirinin yüzüne.

Üvey yollar

ağzımdan aldı her bir kelimeyi,

ben

inancı rüzgâra emanet ettim.

Hâlâ sevebilir miyim insanları,

bilmiyorum.

Yeisin gölgesinde,

sere serpe bir sokakta

savunmasız yürüyorum.

Güneş,

mutlu gibi ediyor tasaları,

ama ben

yalnızca saçları taranmış

bir resim istiyorum

sessiz,

ve eksiksiz.