Üç Şair

/Soluğunu tuttu gece,

Biz sessizliği dinledik/

Büyüler sakladık parmak ucumuzda

Kehanetine sövdük müneccim yangınların

Sahi,

Bir su kenarında oturmanın,

Oturup bir sigara dumanı yalnızlığını saymanın

Neresi yanlıştı?

Üç kişiydik o gece

Vakit bir Mart

Mekan yol geçen bir hanın kapı aralığıydı.

Birinci şair aşktan bahsetti

Yüreği yangın yeri,

Nefesi tütün kokusuydu.

Önce aşk vardı, diyordu.

Kendi umudunu

Çaresiz var oluşunu

Buna bağlıyordu.

Belki de sadece kendini

Kandırıyordu...

İkinci şair şiirden bahsetti

İyi ki vardı mısralar

İlla ki var olacaktı her daim

Duyulan tüm dillerin ezgisini

Konuşulan tüm aşkların merkezini

Şiir oluşturuyordu.

Belki de sadece yüreğini

Şiirle soğutuyordu...

Üçüncü şair en sinsi olanıydı.

Çünkü sadece dinliyordu.

Gecenin hüznünü en çok

O yudumluyordu.

Aşktan, şiirden ve sessizlikten sonra

Geceye en çok yakışan

Yağan yağmurun doğurduğu

Huzur tohumuydu.

/Soluğunu tuttu zaman

Biz dostluğu yad ettik/