Üç Şıkıdım Kız

Titretir evlerin camlarını

Üç ayrı hayat, üç ayrı topuk sesi

Çapaklı gözlerinde sabahın üç güzel aksi

Hava ayaz, buram buram simit kokusu

Güz rüzgârlarıyla şakalaşır

Boyalı saçların lavanta kokusu.

Üç ayrı hayat, üç topuk sesi

Çantalarında günlük umutları

Bekleşirler durakta

Arza süzülen bir yaprak selamlar önce

Sonra kuyruğu kesik kül renkli bir kedi

Görmezler

Gözlerinde şehlâ bakışlar

Dudaklarında belirsiz bir titreme

Bekleşirler...

İçlerinden uzunca olan

Taratırken saçlarını rüzgâra

Göz göze gelir, geceden kalma ayla

Belirir belleğinin kuytu köşelerinde

Me'yûs bir çehre, bir kadın silueti

Ve yanıt bekleyen meczûm bir soru

'Ayda hayat var mı?'

Mütebessim gözlerle şimdi yanıtlar soruyu;

' Ayda hayat olsaydı, o da Dünya olurdu.'

Eski tabir ile,

Leb-i gonca, dil-rübâ diğer güzel

(Mevlam çirkin bahtı vere)

Şirinî bir umutsuzlukla sevdi.

Kandığı Ferhâd değil ipe sapa gelmezin tekiydi.

Gönül bu zamanla düzelir; kal.

Akıl işte adam olmaz ; kaç dedi.

Cennet mi Cehennem mi bilemedi

Âraf'ı yaşamak bu mu idi?

Öyle büyük hevesleri olmaz idi

Kaşe montu içinde kaybolanın

Ana-babası sağdı,

Eli ?kolu sağlam

Mutluyum derdi,kimse inanmazdı.

Acaba lugatlar mı mutluluğu farklı tanımlardı?

Velhasıl,

Üç ayrı hayat, üç topuk sesi

Arnavut kaldırımda soğuktan titrediler

Kül renkli kedi önlerinden geçti görmediler

Güz soğuğu kalemden düştü satırlara

Başı sonu bozuk üç hikâye fark etmediler

Hava ayaz, buram buram simit kokusu

Sokağı seyreyleyerek yaklaştı belediyenin mavi dolmuşu

Ve kesişti üç ayrı hayat

Umudun döndüğü sanayi çarklarında.