Üç Yaşam

sokağımızın anasını ağlatan

iki haylaz,

saz gibi iki çocuktuk

bıkmıştı bizden mahallenin meyve ağaçları

ve dalları...

asiydik

aksiydik bu dünyaya

haksızlığa baş kaldırmak işimizdi,

en güzeli

bayılırdık çaldığımız meyveleri

mahallenin çocuklarıyla paylaşmaya

en iyisi de

kırmıştık sapanlarımızı

yaralı güvercinin bir bakışına.

yağmurlar büyüttü bizi,

bir eylül sabahı

ellerimizi uzattık karanlıklara

yüreklerimizi sakladık

bileklerimizi verdik;

ranzalara yazdık adımızı

sevdiğimizi çağırdık her akşam

türkülerle yalvardık

ya gelmedi

ya da geldi biz görmedik.

şimdi

bıyıklarımda tütün sarısı

saçlarımda ak

her gün dolaşıyorum sokak sokak,

avuçları erik dolu bir çocuk arıyorum

nerede!

bize benzemiyor kimse.