Uçmağ

Tarifsiz dinginliği yırtan bir emir: Hak’tan...

Uçsuz bucaksız bir evren ve sonsuz bir boşluk…

Kalplere bir his düşer o karanlıkta; aktan…

Gelir dördüncü cemre; ay evresi ve hoşluk…

Bir olmadan beden ve ruh yaşanmış tüm zaman.

Dolaşmış ruh; gezegende, evrende, boyutta…

Ruh bedeni beden ruhu bulur: Ölüm zaman

İçre, bilinmez bir zamanda saklı; oyutta…

Kime değse gözlerim sanki ayna karşımda…

Her zerrede bir ben olur, bendeki her zerre;

Çağlar ötesinden iz bulur bana arşımda.

Yine o emir duyulur; ölür, biter zerre.

Deli canım toprak yemek istiyor her öğün.

Kurt örneği gibiyim; ruh dişime kan değdi!

Ben bu çağda değilim, ölüm; tabutta düğün…

Ruhum başka çağlarda benim; Atsız bir Beğ’di…

Belki de haklılar, ölüm yok oluş değil ki…

Ayağa kalktılar; o emir bir emli dil ki…

Ayrıl bedenimden ruhum, Tanrı’ya eğil ki;

Açılsın kapılar: Uçmağ ne gizemli il ki…