Uçurumun Kenarındayken Düştüm Gözlerine

Karla karışık yağıyorum yüreğimin üstüne

Sonbahar yaprağı gibi solmuş

Ve kopmak üzere olan hislerimle..

Koca evrende bir kum tanesi kadar

Küçük olduğumu anlamak sebep oluyor

Yalnızlıkla çelişmeme

Bak..

Yalnızlık ve sensizlik çekilmiyor işte..

Zamanın durduğunu sandığım an

Kendimle hesaplaşıp

Ödettim sensizliğin bedelini yine kendime

Ve en çok acıyan yerinden kanattım kalbimi..

Uçurumun kenarındayken düştüm gözlerine..

Avazımın çıktığı kadar bağırdım

Ama fayda etmedi bağırmak..

Susmaktı belkide doğru olan.

Ve sensizligi kabullenmekti galiba

Cesaret..

Sensizliği sessizlikte kabul etmek..

26.12.2009

Havva YAŞAR - Ozan Emir ÖZCAN