Ulan Hayat
Hayat;
Sen ki gönlümüze reva güzellikler serdin önümüze
Lakin bunca eziyet nerden bulaştı şu kısa ömrümüze
Oysaki çalınmış mutluluğumuzu arıyorduk çaresizce
Ne yana büksek boynumuzu, sana kıldan ince
Bir kâğıt toplayıcının tekeri kaldırıma değince
Ufalan umutlar birikir gözlerimizde
Kimimiz eli cebinde kimimizin cep delik
Yamalı acılar birikir cepkenimizde
Kurşun bulsak yok ki metelik
Sil baştan yaşarız seni her seferinde
Akşamüstü dağılmaya başlayan pazar yerlerimizde
Kimsenin tamah etmediği hayaller toplarız sepetimize
Kimimiz aç-açık sana küsmüş üstelik
Bir yığın sevda artığı taşırız heybelerimizde
Seni böyle yaşamayı biz istemedik
Doğmasaydık da olurdu bu zor günlerde
Hayat;
Sen mi rezil rüsva ettin bizi kaderimize
Yoksa yazımız başkaydı da biz mi bulaştırdık elimize yüzümüze
Oysa bir parça huzur yeterdi hepimize
Başkalarının mutluluğunu çalmadan önce