Ülkem....
Yaşamak bir cambazlık olmuş ;
ÜLKENDE
Eskiden komşum merhaba derdi.
Apartmanımın merdivenlerinde
Şimdi boynu bükük yüzü düşmüş
Poşetine doldurmuş ekmeğini...
Yarınını hayellerini rüyalarına hapsetmiş çoçuklarının geleceğini
Tadını tatmadan emperyalist hamurunun nimetlerini
Anlamadan dillerini özlü sözlü kültüründe sürdürüyor işte gemisini...
Çoçuklarım çamurlu yollarda saatleri adımlarla geçirirken
Gelecek kovalarken
Sen son model demir parçasının arka koltuğunda saltanat sürerken
Baban bir taş ocağında hanmallık ederken
ÜLKENDE
Sistemin gerisinde yok olmuş geleceğimle
Adam gibi adam olmaya çalışırken
Çektiğim çileleri dile getiriken
Hayırları bestelerken
Sözümden dönmezken
Bir Cumhuriyet çoçuğu büyüyüp ezilirken
Varoş kültür savunucusuyken
Burjavazi almış başını giderken
Dünyanın nimetlerini kullanırken
Haksızca rantları sağlarken...
Ezilen hep ben...
Bana kim sahip çıkacak bir akıl ver ..?
ÜLKEM....