Ümidimin Kedisi

Ne zaman

Gönül penceremin yanına bir sandalye koysam

Kanat kanada tutuşan iki kuş görürüm

Hemen tüylerimi döker titrerim

Beyaz beyaz yağan gidişini

Mesafelerin ayazını

Acının fırtınasını görür

Üşürüm

Hasret güğümünü kaynatır

Buz yanan soba

En çokta iliklerime işleyen çaresizlikten

Üşürüm

Aklım üşür

Ela gözlerini düşünür avucumu ovalarım

Hüzün biriktirdiğim keşke bulutları

Kıraç duygularıma ağlamaz

Sükutumu vazoya koyarım

Yeşil yapraklar çıkarıp

Kırmızı cümleler açmaz

Az şekerli bir hayat

Bir gevrek sevda

Yarım kalmış hikayeler

Dilinde uzun menzilli ecnebi bir sapan

İkide bir

Penceremin camı şangır şungur

Ah edişlerim kornişte sallanır

Kaşkolsuz hayallerimin boynu üşür

Eldivensiz ümitlerimin elleri morarır

Kırmana alışığım ben

Elmas sözlü bir camcı çağırıp

Gönül almayışının yorgunuyum

Sandalyeyi kaldırdım

Naylon çektim pencereme

Isınmak için mi

Hayır

Acımtırak gelmeyişin görünmesin diye

Gönül odamda yalnız mı üşürüm

Hayır

Dilimde kor olmuş demir mısralar

Aklımda dağlanmış ela gözler

Birde

Mırıl mırıl ortada dolaşan

Sık sık penceredeki naylonu tırmalayan

Ümidimin kedisi üşür